Uit naam van mijn grote liefde, het TrijntjeFons”

Trijntje leerde haar man Fons op latere leeftijd kennen. Ze hadden een gelukkig en rijk leven samen. Na het overlijden van haar man wilde Trijntje, uit naam van haar grote liefde, iets goeds doen voor kinderen met een handicap: ze richtte een Fonds op Naam op. 

Trijntje: "Samen met mijn jongere zus groeide ik op in een warm en liefdevol gezin. Na de middelbare school ging ik aan de slag op de administratie van een grote kledingketen. Toen ik halverwege de twintig was, besloot ik op mezelf te gaan wonen. Ik had geen relatie, maar vond het wel tijd om ‘uit te vliegen’ en huurde een woning in een vrijgezellenflat. Dat was best modern in die tijd: mijn vriendinnen en nichtjes gingen allemaal trouwen en werden moeder. Mijn leven liep anders. Ik werkte veel en ook in mijn vrije tijd trok ik op met mijn collega’s. We hadden veel lol samen. Toen een collega me vroeg om vrijwilligerswerk te doen bij een vrijetijdsbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking, twijfelde ik even. Ik vond het spannend. Maar die twijfel maakte plaats voor betrokkenheid. Al snel werd de vrijetijdsbesteding ook mijn ‘clubhuis’. Wat begon met samen koffiedrinken, groeide uit tot een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik begeleidde activiteiten als dansavonden en kunstmiddagen en ging mee op uitstapjes en zelfs op vakantie. Tijdens uitstapjes zag ik hoe mensen met een beperking soms werden nagekeken of buitengesloten. Dat raakte me diep. Voor mij was het glashelder: iedereen verdient het om erbij te horen en mee te doen. Ook als je er anders uitziet of ander gedrag vertoont.

Echte liefde 

Op een dag stond ik voor mijn voordeur zonder sleutel. Terwijl ik stond te wachten op de sleutelman, sprak mijn buurman Fons me aan. Ook hij was vrijgezel. Ik vond hem meteen sympathiek en voelde iets bijzonders, maar ik deed er niets mee. Pas jaren later, toen we samen in de lift stonden, trok ik de stoute schoenen aan en nodigde ik hem uit bij mij thuis, voor een etentje. Ik was zo zenuwachtig dat ik geen hap door mijn keel kreeg. Daarna ging het snel, we trouwden en verhuisden naar een groter huis met een tuin. We waren allebei al in de veertig en deden mooie dingen samen: uitgaan, reizen en we hadden een rijk familieleven met alle broers en zussen van Fons. Kinderen hebben we niet gekregen. Dat zat er niet meer in voor ons, omdat we elkaar pas op latere leeftijd hebben gevonden. Dankbaar ben ik dat ik echte liefde heb gekend.

Impact maken voor kwetsbare kinderen

Vijf jaar geleden werd Fons ziek. Na een kort ziekbed moest ik afscheid nemen van de liefde van mijn leven. Het eerste jaar zonder hem was ongelooflijk zwaar. Daarna pakte ik langzaam de draad weer op en ging weer wandelen en bridgen met vriendinnen. En juist in die periode begon een gedachte steeds sterker te worden: hoe kan ik iets blijvends doen dat echt verschil maakt, dat past bij de waarden van Fons en mij? Fons en ik waren al jarenlang donateur van Stichting het Gehandicapte Kind. In een nieuwsbrief las ik over Samen naar School-klassen. Een plek waar kinderen met én zonder handicap samen leren, spelen en opgroeien. Niet apart, maar samen. Ik nam contact op met de stichting en vroeg of ik een fonds kon oprichten uit naam van Fons en mij. In gesprekken met de relatiemanager keek ik naar verschillende projecten. Uiteindelijk wist ik het zeker: ik wilde bijdragen aan Samen naar School-klassen. En de naam van het fonds? Dat is het ‘TrijntjeFons".